Uyt D’n Ouden Doosch

In deze rubriek zal erelid Jos Halmans regelmatig een stukje historie plaatsen over Pusphaira.

 

(27-5-2018) Internationaal Toernooi 1988
1988. Een topjaar voor het Nederlandse voetbal. Oranje werd Europees Kampioen door in de finale Rusland met 2-0 te verslaan. Een paar dagen daarvoor was Nederland in de halve finale te sterk voor gastland Duitsland: 2-1. De finale werd gespeeld in het Olympisch Stadion van München, daar waar in 1974 Nederland de WK-finale tegen Duitsland verloor: 1-2. 1988 was ook het jaar dat PSV, eveneens in Duitsland maar dan in Stuttgart, de Europa Cup I won door in de finale het favoriete Benfica uit Portugal te verslaan. Dat gebeurde na een 0-0 eindstand, ook na verlenging, waarna strafschoppen de beslissing moesten brengen. Doelman Hans van Breukelen stopte er eentje en toen mocht trainer Guus Hiddink even later de beker met de ‘grote oren’ in ontvangst nemen.

Maar 1988 was toch vooral het jaar dat Pusphaira voor het eerst in de achtjarige historie van het eigen Internationaal Toernooi dit evenement wist te winnen. Op 1e pinksterdag dat jaar hief de blije aanvoerder Jos Nij Bijvank de wisseltrofee omhoog. Even daarvoor had hij in de bloedstollende finale tegen de Universiteit van Wenen uit een strafschop de 1-0 gescoord. Dat bleek de enige en dus ook beslissende treffer te zijn. Professor Jack van Lint, naar wie het IT is vernoemd, was trots als een pauw toen hij dan eindelijk de beker aan zijn eigen team mocht uitreiken.

Om die finale te bereiken, moest in de halve finale nog wel even het sterke Antwerpen worden verslagen. Of zeg maar gerust: het versterkte Antwerpen. Antwerpen nam namelijk nog wel eens wat versterking mee, waaronder ex-internationals als Walter Meeuws en Franky van der Elst, om zodoende te proberen dan toch een keer toernooiwinnaar te worden. Het toenmalige bestuur vond dit maar niks en de toernooicommissie dreigde Antwerpen zelfs uit het toernooi te schrappen. Zo ver kwam het uiteindelijk niet, maar het was in 1988 wel de laatste editie van het IT waarin de Belgen hun opwachting mochten maken. Hoewel ze achter de rug van Pusphaira om, via de directie van het Studenten Sportcentrum nog wel probeerden om die verbanning ongedaan te krijgen. Zonder succes overigens.


Jos Nij Bijvank: winnaar van het IT 1988.
Op de foto: in 1989 toen hij met Pusphaira
kampioen werd.

Jos Nij Bijvank anno nu

(20-05-2018) de naam van Pusphaira
“Wa hedde gullie unne moeilukke naam”, verzuchtte het wanhopige bestuurslid van de ontvangende club ergens in de Peel, waar Pusphaira 1 een uitwedstrijd moest spelen tegen de lokale dorpshelden. Onze aanvoerder wees de beste man fijntjes op onze door hem verkeerd geschreven naam op het toen nog papieren wedstrijdformulier: Pusfaria. Ja, zo ongeveer spreek je het uit, maar schrijven doe je het toch echt anders. Het was in die jaren geen uitzondering, de naam Pusphaira werd nogal eens verbasterd tot een leuke woordspeling. Wat bijvoorbeeld te denken van Fustvaria en Husqvarna, om er maar een paar te noemen. Het was in de tijd dat ons vaandelteam een bonte verschijning was. Op een paar bromfietsen werden de omliggende dorpen met een bezoek vereerd, daarbij vergezeld door de bestel-Eend van voorzitter en doelman Huub Winters. Uit die Eend rolden nog wat spelers, twee intrapballen, het restant van een kratje bier dat eigenlijk voor na de wedstrijd bedoeld was maar waarvan een deel al op weg naar de tegenstander was geconsumeerd en natuurlijk niet te vergeten de mascotte: het hondje van de voorzitter. Polleke, zoals het beestje heette, werd steevast aan een doelpaal vastgebonden en tijdens de spaarzame momenten dat de bal niet in de buurt was van het doel van Pusphaira, speelde Huub even met Polleke. Maar Polleke had er op een gegeven moment genoeg van en beet zijn baasje in zijn kuit. Huub schrok zich rot, rende weg en ja, de attente lezer zag het al aankomen, een verbaasde tegenstander kon de bal zo in het lege doel schieten.

1968. Thuiswedstrijd van Pusphaira op het toenmalige hoofdveld bij het Sportcentrum, dat achteraan rechts toekijkt, evenals de vervaarlijk dicht bij het doel zittende en staande toeschouwers.
Nee, Polleke staat niet op de foto.

(20-4-2018) De shirts van Pusphaira 

Eind jaren zeventig. Pusphaira was in rep en roer. Niet alleen omdat de resultaten binnen en buiten de lijnen tegenvielen, maar vooral omdat het toenmalige bestuur de euvele moed had om de toen in Nederland unieke kleurencombinatie groenblauw de nek om te willen draaien. De blauwe kousen en blauwe broek had Pusphaira overigens bij de oprichting in 1965, ook uit kostenoverweging, overgenomen van v.v. De Spechten waar men toen een ondervereniging van was. Welke kleur shirt hoorde daar dus bij? En vooral: welke kleur in combinatie met blauw was er nog niet in Nederland? Welnu, navraag bij de KNVB leerde dat groenblauw nog niet werd gebruikt. Aldus werd besloten om in groene shirts te gaan spelen. Totdat er dus een bestuur was dat in witte shirts wilde gaan spelen.

Dat had overigens een financiële reden. De shirts werden namelijk gewassen door de leden zelf maar dat liet soms nog wel eens te wensen over. Een oplossing lag – letterlijk – om de hoek: de centrale wasserij van de TU/e was namelijk bereid om de shirts te wassen. Dat kostte het symbolische bedrag van 1 gulden per elftal. Maar dan moesten de shirts wel wit zijn, dat was makkelijker dan gekleurde shirts want witte konden worden gewassen op kooktemperatuur.

Hoe dan ook, om in witte shirts te gaan spelen, bleek geen gelukkige keuze. Sponsors trokken zich terug en donateurs bedankten massaal. Bijval kreeg dit eenmalige uitstapje dan ook niet en al vrij snel werd groenblauw in ere hersteld.

1967, Ma Kivits, moeder van medeoprichter Peter Kivits, maakt hier het beroemde Pusphaira-vaandel. Op deze zwartwit foto is het natuurlijk niet te zien, maar het vaandel heeft echt de in voetballand wereldberoemde kleurencombinatie groenblauw.